Voor jou, mama!

Hee! Jij daar!

Ja, jij, met je bak koffie, haastig op de stoel, een poging doend om weer wat energie op te doen zodat je het weekend straks doorkomt. Dat weekend vol kerstverlichting, boze kinderen, punthoofden, schuldgevoelens en gefrustreerde gesprekken over geld.

Jij weet dat jíj het weer moet doen straks, als de kinderen thuis komen. Je denkt minstens één keer per dag: `Ik zou meer moeten doen’. Je peinst je suf over wie je ook al weer was vóór dit leven. Je voelt je vaag schuldig over al die dromen en talenten die je hebt laten varen, maar bij de gedachte aan méér schiet je al in een lichte paniek omdat je nu al manager, pedagoog, verpleegster, psycholoog, topkok, onderzoeker, wetenschapper, docent, leerling, vrouw-van-en-dus-agenda-ván bent en je geen idee hebt hoe je die levens zou moeten samenvoegen.

Misschien sta je er alleen voor. Misschien is de vader van je kinderen heel lief en steunt hij je, maar heeft hij net zoveel leiding en overzicht nodig van jou als jullie kinderen.

Jij staat misschien wel op het punt van huilen. Of zelfs op het punt van opgeven. Je bent moe, je hebt een vaag zeurende hoofdpijn, en je probeert in je gedachten alvast een planning voor de kerstvakantie te maken, want je wéét dat die planning zoveel rust kan geven. Maar eigenlijk wil je liever nu in een warm holletje kruipen (met of zonder Tony Chocolonely Karamel-Zeezout) en er pas weer uitkomen als de roze bloesems weer aan de bomen verschijnen en het zonnetje weer een warme gloed over jouw wereld geeft.

Mama, ik heb een boodschap voor jou.

Jij bent GEEN mislukking.
Jij doet PRECIES waar je voor gemaakt bent.
Je bent sterk, creatief, liefdevol, en van levensbelang.

Jij staat er niet alleen voor!
Je mág huilen, je mag je last voor de voeten van je Vader neergooien.

In deze tijd vol overprikkelend kunstlicht is het vrede-gevende echte licht van God nog steeds aanwezig.
Hij wil je écht vrede geven.
Hij wil je langgebeden smekingen écht verhoren.
Hij wil nog steeds door jou gezocht en gevonden worden, al zie je door de bomen het bos niet meer.

Lieve mama, hou vol!
En vergeet niet: ook dit gaat voorbij!
Ook jij mag genieten van al die kleine, gekke, mooie dingen.
En oja, die was hangt er morgen ook nog wel.

Liefs,

Een mede-mama

Hoe hou je het vol?

Er zijn van die dagen waarop het allemaal net even zwaarder lijkt dan anders. Van die dagen dat je hoofd op barsten staat, alles en iedereen door elkaar raast, je engeltjes ruziënd door het huis banjeren, het werk zich opstapelt en je vrede ver te zoeken is.
Terwijl je diep zucht en probeert rustig te blijven, stuur je een stil berichtje naar boven: Help Heer! Hoe hou ik dit vol?

Bij mij thuis zijn er geregeld van die dagen. Met drie pubers in huis waarvan er op het moment één met een gipsarm, één met krukken – ja, lang leve de combinatie altijd energie en de impulsiviteit die bij ADHD hoort – en één met zichzelf in de knoop loopt, lijken de muren van ons huis soms wel bol te staan. En die van mijn overgevoelige hoofd niet minder.

Ik weet niet hoe het met jóu zit, maar déze mama heeft van zichzelf maar weinig geduld. En nog minder incasseringsvermogen, zeker als ze weinig ruimte heeft om te ontprikkelen. Soms heb ik de neiging om gillend weg te lopen, maar over het algemeen vertolk ik dat gevoel door als een mopperende, jagende donderwolk door het huis te razen. Vér van het ideaal dat ik zo graag zou willen bereiken, vér van de rust die ik zo nodig heb en die mijn gezín zo nodig heeft.

“… terwijl u met alle kracht bekrachtigd wordt, overeenkomstig de sterkte van Zijn heerlijkheid, om met blijdschap in alles te volharden en geduld te oefenen.” – Kolossenzen 1:11

Gisteren las ik een artikel waarin werd afgegeven op christenen die ‘altijd met bijbelteksten smijten’. Met stijgende verontwaardiging las ik hoe de schrijver beweerde dat Gods Woord Gods Woord niet is, dat de Bijbel slechts een (weliswaar heilig) geschrift is dat door sommige christenen als een soort magisch toverboek wordt gebruikt, maar zeker niet onfeilbaar en van menselijke samenstelling.
Het maakte me verdrietig, omdat het Woord van God juist hetgene is dat mij op dagen als die ik beschreef weer opnieuw laat zien aan Wie ik me vast kan klampen. Als Gods Woord niet vaststaat, hoe hou ik het dán vol?

“Het gras is verdord en zijn bloem is afgevallen. Maar het Woord van de Heere blijft tot in eeuwigheid.” – 1 Petrus 1:24-25, Jesaja 40:6

Paulus schrijft aan de gelovigen in Kolosse dat hij voor ze bidt dat ze Gods wil voor hun leven zullen ontdekken en mogen groeien in de kennis van God. Hij gelooft dat het Gods kracht is die hen zal helpen in álles vol te houden, en vol blijdschap en geduld te blijven.
Blijdschap en geduld, wat hebben moeders als jij en ik meer nodig? Goddelijke kracht, dát is wat ons in staat stelt om boven onszelf uit te stijgen en verder te kijken dan het menselijke `Hoe hou ik het vol?’

Ik wil jou (en mezelf) aansporen om stand te houden, en niet in te gaan op de listen en ontmoedigingen van satan en z’n personeel.
Vaak raast het leven om ons heen. Soms stormt het, en lijken we haast niet overeind te kunnen blijven. Maar God heeft voor hen, die in Zijn wil willen wandelen, een hemelse, bovenmenselijke kracht beschikbaar om vol te houden en de taak te volbrengen die ze van Hem gekregen heeft.
Hou je vast aan Hem!

“Houd dan stand, uw middel omgord met de waarheid (…) neem het schild van het geloof op, waarmee u alle vurige pijlen van de boze zult uitblussen (…) en het zwaard van de Geest, dat is Gods Woord.”

Efeze 6:14a, 16 en 17b