Gewoon thuis… of toch niet?

“Dus jij bent gewoon thuis bij de kinderen?”, vroeg hij. De vriendelijke interviewer bedoelde er niks mee. Ik begon wat ongemakkelijk te grinniken. Hij was hier voor mijn nieuwe boek, niet voor dit soort vragen toch?
“Ja, ik ben gewoon thuis.” Ik hoor mezelf uitleggen dat ik dat belangrijk vind en dat dat een bewuste keuze van mij is, om alle tijd en energie in mijn niet-echt-standaardgezin te steken. 

In 2019, en al een aantal decennia daarvoor, is het helemáál niet zo gewoon voor een moeder om géén betaald werk buitenshuis te hebben en dat ook niet te willen. Oh, het wordt vaak wel geaccepteerd door de moderne mens, want `ieder moet toch doen waar ‘ie zich goed bij voelt?’ Althans, dat is wat sommigen zeggen. Maar de werkelijkheid is anders. De media, het westers denken, de overheid en zelfs de belastingdienst sturen er vol overtuiging op aan dat een vrouw die `gewoon thuis is bij de kinderen’ een beetje belachelijk is of misschien onderdrukt door haar dominante man of door haar religie. Gewoon thuis? Joh, stap uit je bubbel, trek je naaldhakken aan en maak het helemaal! Je kan toch zoveel meer?

Gewoon thuis. Is het gewoon dat de zon elke dag opgaat? Is het gewoon dat na elke periode van droogte de regen weer komt het het land gezond houdt? Is het gewoon dat een tarwekorrel uitgroeit tot een volle aar die weer de grondstof levert voor ons dagelijks brood? Is het gewoon dat uit twee minuscule onderdeeltjes van man en vrouw een uniek, complex leven kan groeien? Is het gewoon dat God man en vrouw totaal verschillen schiep met hun eigen unieke krachten, kwaliteiten, mogelijkheden en lichaamsbouw en ze daarin elkaar wonderlijk aanvullen? Als deze bijzondere bedenksels van God `gewoon’ zijn, dan is moederschap ook gewoon.

Klopt. Het ís niet meer van deze tijd om tevreden te zijn met het ‘gewoon alleen maar’ moeder zijn. Gek genoeg was dat het eeuwenlang, tot nog niet eens zo heel lang geleden, nog juist het ideaal van de meeste vrouwen. Sterker nog, heel veel vrouwen, toen en nu, die níet met man en kinderen gezegend zijn, ervaren dat als een groot verdriet. Maar wat is dan de norm? Moeten we ons voegen naar het ideaal van vóór of ná de emancipatie? En zegt de Bijbel er iets over? 

“En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt veranderd door de vernieuwing van uw denken, op dat u beproeft wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is” – Romeinen 12:2 

Vrouw-en-moeder zijn is een zegen. Kinderen zijn een geschenk van God. Dát zegt Gods woord wél. Voor mij is het moederschap, zeker met kinderen met stempeltjes, het beste te doen als ik thuis geen financiële bijdrage hoef te leveren en de vrijheid heb om iets buitenshuis te doen of niet. Gelukkig heb ik een man die me daarin de keuze laat. Voor andere vrouwen geldt misschien iets anders.
Laten we elkaar niet veroordelen om de persoonlijke keuzes die we maken, maar laat ieder zoeken naar Gods wil voor haar leven. Welke keus je ook maakt, doe het omdat God je ervan overtuigt. Omdat je met de Bijbel open en de stem van de Herder in je hart wéét dat dit de goede weg is. Niet omdat de kerk, de maatschappij, de media, de moeders bij school of je vriendinnen je een kant uit duwen.
Wees eigenwijs… en gehoorzaam Hem alleen!