Storm

Wat kan een storm veel doen in het leven van een mens! Een flinke rukwind met orkaankracht kan het dak van je huis scheuren, een boom op je auto laten landen, maar ook jouzelf letsel toebrengen. Storm brengt onrust, bezorgdheid en angst. Want staat je huis wel zo stevig, is het dak wel zo waterdicht en ben je wel goed genoeg verzekerd?

Niet alleen letterlijke stormen kunnen je leven op zijn grondvesten laten schudden. Ook ziekte, scheiding, teleurstelling, verdriet en dood kunnen je beschadigd, verdwaasd en verdwaald achter laten. Waar kun je je bergen tegen de stormen van het leven?
Waarheid is, dat geen huis vast genoeg staat, geen fundament stevig genoeg is en geen verzekering kan maken dat jij en ik rust ervaren in het midden van de storm.

Toen ik gisteravond een blokje om ging om even te ontsnappen aan de prikkels van binnenshuis en zo hopelijk iets van mijn eigen spanning kwijt te raken, moest ik denken aan dat fenomeen `het oog van de storm’.
Als je de film Twister hebt gezien, of iets anders over tornado’s en stormen, heb je er misschien ook wel van gehoord. Dat punt in de storm waarin het windstil is. Ik ben niet de aangewezen persoon om dat weersfenomeen wetenschappelijk te verklaren, maar ik weet dat het ook in geestelijk opzicht bestaat. Stilte ín de storm.

Wat staat stevig als het buiten te keer gaat? Een boom, die rustig is gegroeid en kalm en zeker staat, de wortels diep in de aarde geslagen. Ja, die staat stevig, en biedt ook stabiliteit aan wie niet vast zit aan de grond. Maar zelfs zo’n boom kan in de ergste storm knappen als een lucifershoutje. We hebben het nodig om vastgehouden te worden door iets dat groter en sterker is dan wij. Iemand die Zelf vaststaat.

Terwijl ik daar buiten liep en de regen in vlagen over de verlaten dorpsstraat joeg, dacht ik aan die Man die daar was in het midden van zijn dodelijk beangstigde vrienden en die de storm tot bedaren bracht.
Hij is het in Wie we kunnen rusten, zonder zelf nog langer te hoeven kunnen staan.
Maar voorwaarde is wel, dat je zelf de touwtjes los moet laten en moet gaan erkennen dat je zonder Hem verloren bent. En hoe moeilijk is dat voor ons, westerse zelfdoeners, die voor elke onzekerheid wel een oplossing of tegeltjeswijsheid kunnen googelen. Het omkeren naar Hem is het afkeren van menselijke wijsheid. En dat moet je willen!

Het leven wordt er niet makkelijker of rustiger van als je Jezus kent. Maar! Hij wil wel een bovennatuurlijke vrede geven, een vrede die kan zijn als dat oog in de storm. Die zorgt dat we vrede, liefde en blijdschap kunnen bewaren terwijl de wereld, klein of groot, om ons heen jaagt.
Heb jij een betere optie? Weet jij een beter fundament dan Hij die riep: `Kom tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven!’?

“Staat zo vast in de Heer, geliefden…”

Filippenzen 4:1

Gewoon thuis… of toch niet?

“Dus jij bent gewoon thuis bij de kinderen?”, vroeg hij. De vriendelijke interviewer bedoelde er niks mee. Ik begon wat ongemakkelijk te grinniken. Hij was hier voor mijn nieuwe boek, niet voor dit soort vragen toch?
“Ja, ik ben gewoon thuis.” Ik hoor mezelf uitleggen dat ik dat belangrijk vind en dat dat een bewuste keuze van mij is, om alle tijd en energie in mijn niet-echt-standaardgezin te steken. 

In 2019, en al een aantal decennia daarvoor, is het helemáál niet zo gewoon voor een moeder om géén betaald werk buitenshuis te hebben en dat ook niet te willen. Oh, het wordt vaak wel geaccepteerd door de moderne mens, want `ieder moet toch doen waar ‘ie zich goed bij voelt?’ Althans, dat is wat sommigen zeggen. Maar de werkelijkheid is anders. De media, het westers denken, de overheid en zelfs de belastingdienst sturen er vol overtuiging op aan dat een vrouw die `gewoon thuis is bij de kinderen’ een beetje belachelijk is of misschien onderdrukt door haar dominante man of door haar religie. Gewoon thuis? Joh, stap uit je bubbel, trek je naaldhakken aan en maak het helemaal! Je kan toch zoveel meer?

Gewoon thuis. Is het gewoon dat de zon elke dag opgaat? Is het gewoon dat na elke periode van droogte de regen weer komt het het land gezond houdt? Is het gewoon dat een tarwekorrel uitgroeit tot een volle aar die weer de grondstof levert voor ons dagelijks brood? Is het gewoon dat uit twee minuscule onderdeeltjes van man en vrouw een uniek, complex leven kan groeien? Is het gewoon dat God man en vrouw totaal verschillen schiep met hun eigen unieke krachten, kwaliteiten, mogelijkheden en lichaamsbouw en ze daarin elkaar wonderlijk aanvullen? Als deze bijzondere bedenksels van God `gewoon’ zijn, dan is moederschap ook gewoon.

Klopt. Het ís niet meer van deze tijd om tevreden te zijn met het ‘gewoon alleen maar’ moeder zijn. Gek genoeg was dat het eeuwenlang, tot nog niet eens zo heel lang geleden, nog juist het ideaal van de meeste vrouwen. Sterker nog, heel veel vrouwen, toen en nu, die níet met man en kinderen gezegend zijn, ervaren dat als een groot verdriet. Maar wat is dan de norm? Moeten we ons voegen naar het ideaal van vóór of ná de emancipatie? En zegt de Bijbel er iets over? 

“En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt veranderd door de vernieuwing van uw denken, op dat u beproeft wat de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God is” – Romeinen 12:2 

Vrouw-en-moeder zijn is een zegen. Kinderen zijn een geschenk van God. Dát zegt Gods woord wél. Voor mij is het moederschap, zeker met kinderen met stempeltjes, het beste te doen als ik thuis geen financiële bijdrage hoef te leveren en de vrijheid heb om iets buitenshuis te doen of niet. Gelukkig heb ik een man die me daarin de keuze laat. Voor andere vrouwen geldt misschien iets anders.
Laten we elkaar niet veroordelen om de persoonlijke keuzes die we maken, maar laat ieder zoeken naar Gods wil voor haar leven. Welke keus je ook maakt, doe het omdat God je ervan overtuigt. Omdat je met de Bijbel open en de stem van de Herder in je hart wéét dat dit de goede weg is. Niet omdat de kerk, de maatschappij, de media, de moeders bij school of je vriendinnen je een kant uit duwen.
Wees eigenwijs… en gehoorzaam Hem alleen!