Hoe kon U dit bedenken?

Klagen. Vragen. Wat doen we dat graag! En als het lukt om glimlachend “Prima!” of “God is goed!” te zeggen wanneer men vraagt hoe het gaat, dan leggen we onze ingehouden klachten wel thuis bij manlief neer. Of in het beste geval: bij God.

Vanochtend las ik een stuk uit het boek Job; het gedeelte waarin de vierde vriend Job op z’n vingers tikt: Wat klaag je nou, weet je wel hoe groot God is? Hoe kun je Hém nou ter verantwoording roepen?
Nou, wat mij betreft had Job álle reden om te klagen; hij was zijn complete gezin én z’n bedrijf kwijt en zat onder de zweren, terwijl hij door zijn zogenaamde vrienden werd aangeklaagd. Lekker dan! Dus het was ook al niet in orde dat de rechtvaardige Job zijn klacht op God richtte? Als Elihu gelijk had, kan ik wel onder een steen gaan zitten en met Paulus roepen: `Ik, ellendig mens, wie zal mij verlossen?’

Hoe kon u dit bedenken?
Ik heb het vele malen naar God uitgeroepen. Een hooggevoelig, van nature faalangstig en onzeker mensje, dat een lekker drukke man krijgt die het liefst altijd muziek of TV aan heeft en mij officieel als leidinggevende-slash-secretaresse heeft aangesteld; en als bonus nog twee van die lieve stuiterballetjes en een derde gefrustreerde prikkelprins er bovenop.
Hoe kon u dit bedenken? Wie stelt nou zo’n gezin samen? Hoe word ik geacht mijn hoofd boven water te houden?
Niet! Al mijn kunstgrepen om staande te blijven of zelfs om de beste moeder te zijn lopen uit in een Jobiaans klaagfestijn. Ik kan het niet. En wees eens eerlijk, kan jij het wel?

Genade vinden in de chaos
Niet voor niets heb ik deze ondertitel voor Het Stempelhuis gekozen. Want hoe makkelijk is het om te verzanden in het diagnoses tellen, onmogelijkheden zien, wegzakken in zelfmedelijden.
Ik geloof dat wat voor mensen onmogelijk is, bij God júíst mogelijk is. Ik geloof dat er midden in de chaos genade te vinden is: en juist in deze roep: Ik kan het niet!
God is het die dit gezin bedacht; Hij is het ook die jóuw en mijn leven heeft ontworpen en die niet-zo-gewone mensjes in ons leven bracht. Waar wij roepen: Hoe dan, Heer? is Hij daar en zegt Hij liefdevol: geef het maar aan Mij!

Ik geef je kracht! Ik leg in jou een creativiteit die je verbazen kan, wanneer jij in Mijn kracht uitstapt om jouw gezin te leiden. Ik geef jou humor, gekke oplossingen, de kunst van het schouders ophalen als de hele wereld een mening heeft.
Ik wil jou laten zien hoe kostbaar en uniek jouw kinderen zijn; en hoe zij én jij mogen leren uit genade te leven. Ik wil je leren vreugde te vinden in de zegen die Ik geef, maar boven alles vreugde te vinden in Mij.
Vertrouw op Mij, Ik ben er en Ik zal er zijn.


Advertenties

3 reacties op ‘Hoe kon U dit bedenken?

  1. Mooi verwoord, Jolanda!Doet me ook denken aan….Mijn genade is U genoeg geloof dat Paulus dat ergens zegt en er is ook een lied van…. ik ga je volgen hoor! liefs Dorothy

    Like

  2. Mijn kracht in jouw zwakheid. 😉
    En nog steeds af en toe gefrustreerd, wanhopig, verdrietig en ontmoedigd zijn als we naar het heden of de toekomst kijken. Totdat we weer eens terugkijken en ontdekken dat God de Vader er wèl was en zelfs meer dan dat.

    Like

  3. Wauw wat ontzettend mooi geschreven. Herkenbaar ook. Zelf een prachtige ADHD sticker op mn hoofd. Altijd druk in mn binnenste. Stuiterpuber in 10voud, 17 jaar oud, en dan nog n puber van 15 met n rugzak!!! Help, waarom, ik weet dat God mij niet zwaarder zal belasten als ik aankan. Maar toch, soms…….

    Like

Laat een reactie achter op Monique Eysink Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s